ا لا ترى انّ العبد إذا ذكر الله تعالى بالتّعظيم خالصا ، ارتفع كلّ حجاب بينه و بين الله من قبل ذلك . يعنى : آيا نمىبينى كه بندهء مؤمن هر گاه ، ذكر كند خدا را و عظمت و بزرگوارى او را به خاطر گذراند ، برداشته مىشود ميان او و نظر رحمت الهى ، هر حاجبى كه بوده است پيش از ذكر ، و فايدهء برداشتن پرده ، جهت آن است كه ملايكه ببينند مثال او را در آن حال و از براى آن مؤمن ، آمرزش خواهند . چنان كه در تفسير و تأويل : « يا من اظهر الجميل و ستر القبيح » از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه آن حضرت فرمود كه : هر مؤمنى را مثالى در عرش هست كه هر گاه مشغول مىشود آن مؤمن به عبادتى ، آن مثال نيز به مثل آن عبادت قيام مىنمايد ، و چون ملايكه آن مثال را در آن حال مىبينند ، طلب رحمت و آمرزش به جهت آن مؤمن مىكنند ، چون مشغول مىشود به معصيتى ، حق سبحانه و تعالى پرده‌اى بر آن مثال مىاندازد ، تا ملايكه بر آن معصيت مطَّلع نگردند . و إذا انقاد القلب لمورد قضاء الله به شرط الرّضا عنه ، كيف لا ينفتح القلب بالسّرور و الرّوح و الرّاحة . يعنى : هر گاه اطاعت كرد بندهء مؤمن خداوند عالم را ، و بر حوادث و واردات غيبى گردن نهاد و تسليم نمود ، بر قضاهاى الهى راضى و شاكر شد ، چون منفتح نشود بر دل او سرور و خوشحالى ؟ ! و گشوده نشود بر او أبواب روح و راحت ؟ ! يعنى : البتّة منفتح مىشود و گشوده مىشود ، و البتّة به مقتضاى « لكلّ عسر يسر و لكلّ ضيق سعة » ، همهء آزار و زحمت و تنگى او ، به راحت و خوشحالى و وسعت مبدّل خواهد شد ، از براى ثالث كه خفض قلب است مىفرمايد كه : و إذا اشتغل قلبه بشيء من اسباب الدّنيا ، كيف تجده إذا ذكر الله بعد ذلك منخفضا مظلما ، كبيت خراب خاو ليس فيه عمارة و لا مونس . يعنى : هر گاه مشغول شد دل عارف ، به شغلى از شغلهاى دنيا و بعد از آن مشغول